Anemoia

Marcos hayatını büyük ölçüde otomatik pilotta sürdürmektedir; kendi yaşamının seyircisi gibi günleri geçirmekte ve mevcut durumundan daha iyi bir hayali hayal etmektedir. Ritmi monoton, duyguları körelmiş, umutları ertelenmiştir. Ta ki kapısını çalan o tanıdık ses her şeyi değiştirene kadar. Yıllar önce onu çocukken terk eden babası, hesap kapatmak ya da affedilmek umuduyla karşısına dikilmiştir. Bu beklenmedik karşılaşma, Marcos'u pasiflikten koparıp yüzleşmek zorunda bıraktığı yaralarla, öfkeyle ve cevaplanmamış sorularla boğuşan bir yolculuğa iter. Geçmişle hesaplaşma, onu kimliğinden ve geleceğinden sorgulamaya sürükler. Sebastián Vázquez'in yönettiği bu dram, terk edilmişliğin izlerini, babalık bağının kırılganlığını ve geç kalmış bir pişmanlığın insan ruhunda açtığı derin çatlakları duygusal bir yoğunlukla ele alıyor.