Thính Giác

Ninh, annesiyle birlikte yaşayan genç bir çocuktur; anne ile baba, eski eşler, birbirleriyle konuşmayan iki sessiz dünyaya dönüşmüştür. Ninh, mekanik olarak çalıştığı işinde kamusal alanlara ve evlere desibel ölçerler kurar; bu iş ona şehrin gürültüsünü değil, insanlar arasındaki sessizliği öğretir. Evlerdeki, sokaklardaki, ilişkilerdeki o boğucu sessizlik, onun ailesine dair yaralarını yansıtır. Anne babasının yeniden barışmasını umut eden Ninh, her gün sesi ve suskunluğu gözlemlerken, sevdiklerini kaybetme korkusuyla da yüzleşir. Hayatın öngörülemeyen ritimleri, umut ile korku arasında sıkışan bu genç kalbin yolunu belirler. Bao Le'nin yönettiği dram, sessizliğin insan ilişkilerini nasıl sardığını zarif bir duyarlılıkla anlatıyor.